De kerk en de strijd tegen abortus

Er staan grote billboards naast de weg die zeggen dat een beschermde diersoort meer zorg ontvangt dat een niet geboren kind. Het is allemaal in het kader van een campagne tegen de verruiming van de abortus-praktijk Spanje (een tijdje terug waren de "vrouwen op de golven" nog in het nieuws). Maar hier geen Dorenbosch die voor een kliniek demonstreert, maar een landelijke actie. Een bisschop legt tijdens een persconferentie uit waarom deze actie wordt gehouden: de regering is bezig te wet aan te passen en dat vraagt om een reactie van de Rooms Katholieke Kerk. Het Ministerie voor de gelijkheid van de vrouw bereidt deze aanpassing voor. Concreet komt het er op neer dat wordt voorgesteld om abortus tot 14 weken vrij te stellen. Wanneer een kindje tijdjes de zwangerschap afwijkingen vertoond, moet dat kunnen tot 22 weken. Tieners tussen 16-18 jaar hoeven niet meer hun ouders te raadplegen als ze een abortus willen laten uitvoeren. Op dit moment mag er alleen geaborteerd worden als er sprake is van geweld (tot 2 maanden), in het geval dat de foetus misvormd is (tot 22 weken) of wanneer er sprake is van een levensbedreigende situatie voor de zwangere vrouw. Voor degene die Spaans lezen, hier de link.

Ik zal maar niet de foto's van de echo van Nathan op het web plaatsen toen hij nog maar 11 weken was, maar de rillingen lopen mij over de rug als ik besef dat een kindje van 14 weken wordt geaborteerd met de nieuwe wetgeving in het achterhoofd. Maar dat is mijn persoonlijk noot. En misschien zijn sentimentele gevoelens niet altijd een goede raadgever.

Een onafhanklijk platform zoekt op dezelfde wijze het grote publiek: Derecho a vivir. In het begeleidende filmpje op de website legt iemand uit dat het niet gaat om het grondrecht om te doden, maar om het recht om te leven. Binnenkort is er een demonstratie in Madrid, samen met nog andere organisaties.

Om heel contreet te worden dit voorbeeld. Wat opvalt in Spanje is dat het aantal kinderen dat geboren wordt met het Syndroom van Down de afgelopen tijd gedaald is. Bijboorbeeld deze link benadrukt dit:

A report from Spain shows that abortion is being used for eugenic purposes to eliminate the "unfit," specifically children with Down's syndrome. Recent statistics show that almost 95% of Spanish babies diagnosed with Down's syndrome are aborted.

Ook al is deze link van een Katholieke bron en kan ze bevooroordeeld zijn, deze cijfers liegen er niet om. Ook al zouden de cijfers lager zijn, het is even schrikken. (Dit staat in schril contrast met de Spaanse maatschappij die mensen met een verstandelijke handicap op wil nemen in de maatschappij.) Ik ben in het geheel geen doem-denker en zeker geen Dorenbosch. Maar als ik mijn eigen kind zie, die overigens geheel gezond is, dan sta ik hier toch even bij stil (wie waren het ook al weer die pronken met hun eigen kroost op het internet?). Er kan altijd over gediscucieerd worden over ethische kwesties, de uitzonderingen en ga maar even door en dat zal ook wel gedaan worden in Spanje, maar dat sluit niet uit dat er kinderen geaborteerd worden. Elke dag weer. Als ik in Nederland woonde, werd ik spontaan lid van een organisatie als de VBOK. Wat let je. Ik heb de petitie ondertekend op "Derecho a vivir".

Guernica

Ik denk dat het belangrijkste schilderij van Picasso toch wel "Guernica" is. Voor "Guernica" kun je in onze tijd Congo, Irak, Rwanda, Afghanistan, Israël, enz. invullen. In deze 3D voorstelling komt alles nog meer tot leven. Vooral de roepende of schreeuwende vrouw met het kind aan de borst zegt voldoende.

Palestijnen

Afgelopen vrijdag is weer een volgende cursus Spaans begonnen. Als gevolg daarvan moest ik vandaag weer een nieuw boek aanschaffen. Ik zit tegenwoordig op niveau "superior". Klinkt nogal, maar dat moet in de praktijk nog maar blijken. Maar omdat Mariska ook nog wat andere dingen moest kopen, liepen we op een gegeven moment tegen een demonstratie aan. Arafat sjaals en vlaggen van Palestina. In Spanje is het belangrijk nieuws. Niet alleen in Granada, maar ook in andere plaatsen wordt gedemonstreerd.

Het is een probleem zonder einde, zo lijkt het. Ik ervaar dat men in Spanje het nieuws op een hardere manier aan het publiek toont. We zien hier veel lijken liggend in een lange rij, mensen in het bloed en rokende gebouwen. Op YouTube zijn de precisie bombardementen van Israël te zien. Ook de gevolgen van de Qassam raketten van Hamas zijn zichtbaar. Ik zie dode Palestijnse kinderen die op een bed liggen. Ik zie Israëliërs die de schuilkelder opzoeken. En artsen die in erbarmelijke omstandigheden mensen moeten helpen in hun lijden. Wanneer eindigt dit drama? De aanhangers van de gedachten van Hal Lindsey zullen hierin een voorbode zich van de grote strijd. Het is alleen nog maar wachten... Volgens mij is de eschatologie iets genuanceerder, maar dat laat ik maar even voor nu. Hoe kan dit stoppen? Hoeveel moeten er nog sterven?

Elvis

Vandaag zou Elvis 74 jaar zijn geworden. Het werd geboren op 8 januari 1935. Hij stierf op 42 jarige leeftijd. Even oud als ik nu ben. Altijd als ik aan deze man denk, dan komt een bepaalde melancholie over me. Vrouwen lagen aan zijn voeten. Roem en faam. Die militaire dienst vervulde in West-Duitsland. Man van de verschillende gospel-albums. Man van het witte pak met de hoge kraag. De man van menige film. Man die niet gelukkig was en stierf op het toilet aan een overdosis medicijnen. Het jaar daarvoor was zijn leven een lijdensweg geweest. Voor optredens kon hij soms niet uit bed komen en sommige tours werden dan ook ge-cancel-d. Hij zag geen uitweg meer. Mijn melancholie zit volgens mij in het feit dat de hoogtepunten van zijn bestaan eindigde in de tragiek van het leven. Hij stond volgens sommigen dronken op het podium. Leefde van de pillen op op de been te blijven. Hij kon niet uitbreken uit een leven dat knelde. Kun je in deze wereld nog een "gewoon" leven leiden als je een dergelijk beroemdheid bent? Elvis zat vast aan contracten, werd gevolgd waarheen hij ging. En zijn krijsende vrouwen aan je voeten goed voor een man? Maar hij werd op een gegeven moment ook weer vergeten. En toch kwam hij weer terug. Had haar daar niet tevreden mee moeten zijn. Gewoon in de vergetelheid verdwijnen en leven van de verdiende miljoenen? Of het later nog een proberen en over je problemen heen komen? Is het beroemd zijn verslavend? Had het anders kunnen zijn?



I'm caught in a trap... I can't walk out...because I love you to much baby... Wie was die "baby" voor Elvis?

Collectief geheugen

Na drie-kwart jaar in Spanje te wonen, merk ik dat ik geen deel meer uitmaakt van het collectieve geheugen in Nederland. Ik werd indertijd op dit fenomeen gewezen toen we als studenten theologie tijdens een college het volgen van soaps bespraken. Het collectief kijken naar een soap levert een groep mensen op die samen hun leven vullen met de "fictieve" belevenissen van een selectieve groep acteurs en actrices. In het "groot" geldt dit voor elk land op dezelfde wijze. Nederlanders volgen Nederlands nieuws, luisteren naar muziek gefilterd door Nederlandse diskjockeys en lezen Nederlandse boeken en kranten.

Ik ben niet iemand die elke dag het Nederlandse nieuws blijf volgen. Ik probeer in Spanje in te burgeren en heb gewoon niet de tijd om ook op de hoogte te blijven van al het wel en wee in Nederland. Ik maak dus nu grotendeels deel uit van het Spaanse collectieve geheugen en voor een klein deel tap ik af van het Nederlandse.

Een voorbeeld van het Spaanse collectieve geheugen:

1. Op de radio hoor je regelmatig dit liedje van Nene Daconta: Tenía tanto que darte.
2. Het nieuws van deze tijd is de CRISIS.
3. Madrid heeft verloren met 0-2 van Barcelona.
4. Hier kijken de mensen gemiddeld toch nog steeds het meest naar "Telediario", het Spaanse journaal.
5. In Granada is men druk met de aanleg van de tram/metro. Dat geeft op sommige plaatsen nogal wat verleershinder in de stad.
   
6. En... De sneeuw houdt Spanje in haar greep. Hier Granada.

En... waar vullen jullie je collectieve geheugen in Nederland of Belgïe mee?

Herhaalt de torenbouw van Babel zich?

Klik hier. Waarom willen mensen toch hoger en hoger en hoger? Wat zit daar toch achter?

De kerk heeft een enorme achterstand

De kerk in Spanje heeft een enorm imago-probleem. Het lijkt er soms op dat het nooit meer goed gaat komen. Dat bleek vanmorgen weer eens toen een "profesora" van de taalschool vroeg wat ik voor de kost deed. Het is voor mij nogal lastig om in mijn nog gebrekkige Spaans uit te leggen dat ik een niet katholieke "pastor" ben. Maar gelukkig begreep ze het en ze maakte duidelijk dat ze wel Katholiek was (omdat haar familie dat ook is), maar niet religieus.

De Rooms Katholieke kerk wordt door velen, zei ze, vereenzelvigd met het Franco regime dat eindigde in 1975 toen Franco overleed. Beiden onderdrukten het Spaanse volk. Volgens mijn "profesora" was er geen openheid vanuit de kerk voor andersdenkenden, wat onder andere zichtbaar was in de studieboekjes op de lagere school. En ook nu nog bepaalt de Roomse kerk op sommige vlakken het beleid, volgens haar. Een Spanjaard die een getuigenis gaf van zijn geloof een aantal jaar geleden, hoorde ik dan ook erg afgeven op de Rooms Katholieke kerk. Kun je hem dat kwalijk nemen? Kunnen buitenstaanders begrijpen waarom die afkeer zo groot is?

Hoe kan je iemand als deze "profesora" duidelijk maken wat het verschil is tussen een instituut ("christendom") en een geloof gebasseerd op een relatie? Dat gaat erg lastig worden. Je merkt bij zo'n persoon een grote nieuwsgierigheid voor dat wat in de wereld gebeurd, maar de kerk heeft daar bewust geen plaats in. Het woord kerk triggert afkeer. Ik probeerde haar nog iets te vertellen over Bonhoeffer die is opgehangen in de 2WO en als theoloog in opstand kwam tegen het nazisme. Maar helaas, ze kende Bonhoeffer niet... Op dat moment was de grijze massa tussen mijn oren oververhit. Later, als mijn Spaans beter is, misschien komt er dan een moment om te beginnen over het volgens van Jezus..... die in opstand kwam tegen het instituut!

Wat is vandaag belangrijk is Spanje?

1. Spanje heeft alarmfase "naranja" bereikt. Het is zo goed als in heel Spanje heet. De persianas (luxaflex) de hele dag dicht en 's avonds alles open.
   
2. Rafaël van der Vaart speelt voor Real Madrid. Volgens Van der Vaart komt een droom uit. Real Madrid bestaat nu voor een groot deel uit Nederlanders. Overigens is Wesley Snijder drie maanden uitgeschakeld. Hij raakte geblesseerd dit weekend tijdens een toernooi. Dat alles komt hier breed in het Spaanse Journaal.
   
3. De Olympische Spelen komen er aan: "faltan 3 diás". Pau Gasol komt overal in beeld.
   
4. In San Sabastian eert men slachtoffers van de ETA.
5. Het gaat slecht met de economie. Steeds meer mensen komen op straat te staan. De huizenmarkt staat op springen. Veel nieuw gebouwde lokaties staan leeg.
6. Woody Allen, Scarlett Johanon, Penélope Cruz en Javier Bardem presenteren de film: "Vicky Christiana Barcelona".
7. Spanje is op jacht naar corruptie. Verschillende mensen zijn het laatste half jaar opgepakt. Daarbij was een commissaris van politie.
8. Afrikanen zoeken hun heil in Spanje.
9. Vrouwen worden mishandeld.
   

Fitna

Wie schrijft er deze dagen niet over? Ik dus.

Waaraan meet je geluk af?

Er was eens een vrouw in India die hard moest werken om voor haar gezin brood op de plank te krijgen. Haar man was vroeg aan een ziekte overleden en alles kwam vanaf dat moment op haar schouders terecht. Ze werkte van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Ze pakte alles aan waartoe ze in staat was. Ze verdiende er net genoeg geld mee om het hoofd boven water te houden. Gelukkig had ze kinderen die haar hielpen op allerlei manieren, ook al waren ze nog maar jong. Deze jaren waren zwaar en moeilijk. Soms zag ze het niet meer zitten en wilde ze het wel uitschreeuwen. Maar ze moest door, wat kon ze anders doen? Ze kwam uit een lage kaste en dat betekende dat veel baantjes voor haar geen optie waren. De jaren verstreken, de kinderen werden ouder. Sommige leerden van het doorzettingsvermogen van hun moeder. Ze kregen een kans om naar school te gaan en om te studeren. Zo nu en dan kwam er op het gezicht van de vrouw een kleine glimlach. Het zag ernaar uit dat ze haar kinderen iets blijvends had kunnen meegeven. Door het harde werken was er een band in dat gezin ontstaan. Ze hielpen elkaar op moeilijke momenten. De vrouw werd ouder. Werken werd moeilijker. Werken werd een last en op een moment ging het gewoon niet meer. Ze was oud en versleten. Toch was ze niet alleen, ze woonde bij één van de kinderen in huis. Ze voelde de warmte van de familieband. Ondanks het moeilijke leven voelde ze zich voldaan.

Er was eens een man in Nederland. Hij was intelligent en studeerde met vlag en wimpel af van Nijenrode. Dit was de droomstart die hij vanaf dat hij de basisschool verliet voor ogen had. Hij had er hard voor moeten werken, de opleiding kostte dan ook een lieve duit. Maar dat zou hij later met grote cijfers terug verdienen. Hij ging werken in het middenmanagement van een multinational. Hij genoot van het werk, hij zat op zijn plek. Tijdens een bedrijfstraining ontmoette hij haar. Hij was op slag verliefd en ze trouwden. Na een jaar of vier kwamen er twee kinderen. Enige schatten, ze waren zijn alles. Al snel werden ze naar een kinderdagverblijf gebracht, want mama wilde ook graag aan haar carrière werken. Maar gelukkig, hij zag hen ieder weekend en dan nam hij een paar uur de tijd voor hen. Laatst had hij een vlieger gekocht en met z'n vieren probeerden ze 'em uit op het strand. Op het werk viel hij op door zijn gedrevenheid. Van het middenmanagement klom hij snel op, hij nam de leiding over van een fabriek. De productie nam toe. Daar moest hij wel 80 uur per week voor werken, maar het resultaat zag je. Dat viel op bij de leiding van het bedrijf. Hij kreeg de ene bonus naar de andere. Hij zag zijn kinderen weinig, maar later zou hij dat inhalen, beloofde hij zichzelf. Zijn vrouw klom ook op op de carrièreladder. Op feestjes hoorden ze bij de geslaagden. Toen hij met pensioen ging was hij bestuursvoorzitter en daar was hij trots op. Hem werd een groot feest aangeboden, hij had het bedrijf op een hoger plan gebracht. Helaas zaten zijn kinderen in het buitenland en werkten aan hun eigen carrière. Maar ze stuurden een e-card met de beste wensen. De man kwam in een verzorgingshuis terecht. Zijn vrouw overleed een paar jaar daarvoor aan een beroerte en hij probeerde er nog steeds wat van de maken. Hij voelde zich een beetje alleen. Zijn kinderen hadden het te druk met het opzoeken van hun vader, ook al voelde hij zich alleen, hij had er begrip voor. Toen stierf de man. De verpleegster die aan zijn bed stond, zuchtte. Er was niemand anders. Zijn kinderen stuurden een kaartje vanuit New York. Twee jaar later bezochten ze zijn graf. Dag pappa!

Wat consumeer ik minder?

Op verschillende Nederlandse blogs wordt gediscussieerd over het kopen en gebruik van middelen. We kenden in Nederland natuurlijk al Time to Turn. Op een blog die ik volg kwam ik deze interessante link tegen. Zet je schrap. In 20 minuten wordt je flink door elkaar geschud.

In de film citeert Annie Leonard een belangrijke naoorlogse econoom, Victor Laneau. Hij zei in de jaren '50 dit:

"Our enormously productive economy demands that we make consumption our way of life, that we convert the buying and use of goods into rituals, that we seek our spiritual satisfaction, our ego satisfaction, in consumption … we need things consumed, burned up, replaced and discarded at an ever accelerating rate."

Ik ga er maar niet teveel van zeggen dan dat het een citaat is om even langer dan even bij stil te staan.

Al vast een voorproefje op de hele film (die op de site te downloaden is):

A mile wide and an inch deep

Ik heb me verbaasd over de situatie in Kenya. Ik heb getwijfeld of ik er over zou schrijven. Maar vandaag las ik in de krant dat een niet te noemen voorganger in Kenya het kapmes al in de hand had toen hij God tot hem hoorde spreken. "Dat doet een christen niet!", zei de stem. Had hij dat van te voren dan niet in de gaten? Kwam het niet eerder bij hem op dat christenen leven volgens het onderwijs van Jezus die zei: "Heb je vijanden lief!"

In hoeverre beïnvloed het geloof gedragingen en handelingen van mensen? Wanneer je naar Kenya kijkt dan zou je kunnen concluderen dat die invloed nihil is. We zijn Rwanda alweer snel vergeten, maar waren de meeste mensen die de slachtingen uitvoerden niet christen?

Eén van de kenmerken van de "emerging church" is dat ze de cultuur willen beïnvloeden (volgens Gibbs en Bolger). Hoe dan? Want de christenen zelf handelen heel vaak niet als christenen, als je begrijpt wat ik bedoel. We zeggen vaak dat Nederland beïnvloed is door het christendom. Welke kenmerken zijn dat in concreto?

Wie heeft er gelijk?

Elk nieuwsprogramma heeft inmiddels uitgelegd wat een IP-adres is en dat je aan de hand daarvan kun zien wie wat op internet doet. Daardoor is iemand erachter gekomen dat Mabel en Friso zelf een Wikipedia artikel hebben veranderd. Ten gunste van zichzelf natuurlijk. Nu blijkt dat zij niet de enige zijn. Met name grote bedrijven, zoals Shell en Philips, maken zich hier schuldig aan. Ze herschrijven hun eigen geschiedenis die door een niet-medewerker geheel anders is weergegeven.

Dit staat niet op zichzelf. Na de Tweede Wereld oorlog zag je dat de gruwelijkheden van de Nazi's werden verbloemd in de geschiedenisboekjes. De Holocaust-ontkenners worden nu strafbaar gesteld, maar ze hebben lange tijd mogen roepen dat het niet is gebeurd. Turkije is druk bezig geweest om de Armeense kwestie in Oost Turkije letterlijk onder de grond te schoffelen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. De geschiedenis wordt op deze wijze actief anders weergegeven.

Maar wat zit er in de hoofden van mensen uit bijvoorbeeld Nederland aangaande hun verleden? De meeste Nederlanders kunnen niet beschrijven wat er plaats heeft gevonden tijdens de Politionele acties in Indonesië. Sommige zullen niet eens weten wat het is. Het hoort niet tot "onze" geschiedenis. Vraag iemand ter plekke en het zit vastgebrand in zijn of haar geheugen. Geschiedenis is een grillig iets. Het lijkt erop dat onze culturele omgeving deels bepaald hoe we tegen de geschiedenis aankijken. We schiften en we beoordelen. Nu vinden we de slavernij een zwarte bladzij in onze geschiedenis. Leefden we in die tijd, dan kon het zijn dat we ons brood ermee verdienden. Hoe komt het dat onze kijk zo veranderd? Dat onze kijk op de geschiedenis zo kan veranderen? Want er zijn veel meer andere voorbeelden te noemen, die minder ingrijpend zijn.

Bij dit alles moest ik aan twee dingen denken:

1. De waarheid is hard. Sommigen kunnen ze niet aan. Fouten erkennen is op hoog niveau even moeilijk als op het gewone Jan in de straat niveau. Boeten voor gruwelijkheden gebeurt nog maar sporadisch. Zelfs belangrijke mensen van het koninklijk huis willen niet blijvend aan fouten worden herinnerd.
   
2. Geschiedenis moet beschreven worden. Het resultaat hangt af van degene die het schrijft, blijkt maar weer eens. Wie zegt wat de juiste versie is van wat er gebeurt? Het is redelijk postmodern om te zeggen dat de geschiedenis nooit objectief beschreven kan worden. Elk mens neemt zijn eigen geschiedenis mee. Geschiedenis is een geïnterpreteerde werkelijkheid. Wie zegt dan dat iets toch werkelijk zo is gebeurd? Dat is de intellectuele vraag waar ik mee blijf zitten. Hoe kunnen we dan nog oordelen over de weergave van de geschiedenis? Wie heeft er gelijk?
   

Onethisch

Onethisch: een woord dat ik de laatste tijd veel voorbij zie komen. De Grote Donorshow was volgens minister Plasterk onethisch. Typ het woord onethisch in op Google en je krijgt de Donorshow en de reakie van de minister. Hij kon er niets tegen doen, maar blijkbaar had het niet zijn goedkeuring. Van de week hoorde ik het woord opnieuw tijdens een interview. Wat is dat: onethisch? Tijdens mijn opleiding theologie heb ik meerdere colleges ethiek gevolgd. Steeds ging het om dat wat goed en wat niet goed was. Daar hebben veel mensen zich in heden en verleden over gebogen en hun denkbeelden werden tijdens de colleges bestudeerd. Onethisch is niet een vorm of een verlegstuk van onethiek. Het woord bestaat niet eens. Onethiek zou het niet rekening houden met goed en kwaad kunnen zijn. Dat wordt niet met onethisch bedoeld. Onethisch is iets wat blijkbaar niet kan, maar wat wel mag, omdat je er niets tegen kan doen. Dit kan een probleem worden, want wat mag dan wel en wat mag dan niet? Plasterk kon niets doen, omdat de overheid geen invloed mag uitoefenen op de programmering van de plublieke omroep. De EO mag geen bijbelstudies uitzenden, want dat is niet goed voor de kijkcijfers, maar BNN mag wel onethische programma's uitzenden. Volgens mij moet er een grote discussie opgang komen over ethiek. Is er nog wel sprake van een ethiek in Nederland, of houden we ons alleen maar aan de wet die polderend tot stand kwam? Ik pleit voor nieuwe aandacht voor de definitie van goed en kwaad! Overigens bleek de Donorshow een grap te zijn om publiciteit te halen. Toen was het ineens niet meer onethisch! Vreemd...

Spiderman 3

Ik heb wel wat met superhelden en science fiction. Ik zwijmel bij Star Wars, Flash Gordon (wie weet nog wie dat is) en Star Trek. Nu Mariska een weekje weg was met vakantie, toog ik naar Pathé in Rotterdam om de nieuwste superhelden rolprent te bewonderen. In deze film krijg je dik twee uur spectakel over je heen. Je zou bijna gaan voor de special effects. Je blijft je verwonderen hoe de makers dit voor elkaar krijgen. Maar je gaat niet alleen voor de plaatjes, er moet ook verhaal in zitten. De verpakking moet leuk zijn, maar enige inhoud is wel noodzakelijk. Wat mij opvalt in dergelijke films is dat normen en waarden, religie en spiritualiteit erin worden verwerkt. Dit verschilt enorm van bijvoorbeeld de eerste Superman films.

Spiderman/Peter Parker moet in deze film het kwade dat van buiten hem komt en invloed heeft op alles wat hij doet, onder de duim krijgen. Hij geeft daar in eerste instantie volmondig aan toe en het levert hem veel bekijks op. Maar hij verliest daardoor de liefde van zijn leven. Hij vecht om haar terug te krijgen en als je denkt dat het toch mislukt, sluiten ze elkaar weer in de armen. Inmiddels heeft het kwade van iemand anders bezig genomen.

Aan het einde van de film, als de held bijna heeft gewonnen, komt er een scéne waarin Peter Parker oog in oog komt te staan met de man die tijdens een overval op een bank zijn oom heeft vermoord. Overigens, hij had het geld nodig om zijn doodzieke dochtertje te laten opereren. Welk ethisch dilemma komt hier om de hoek kijken? In één van de slot scénes komt dat allemaal naar boven en vraagt deze moordenaar om vergeving voor zijn daad. In de film zit een lijn van wraakgevoelens van Parker naar aanleiding van deze brute moord, en toch is dat moment, het moment van vergeving...

Kerk wil wat voor Ondiep doen

Deze kop trok vanmorgen mijn aandacht. Is er dan nog hoop, nadat minister Vogelaar 40 probleemwijken aanwees. Gretig las ik het artikel. Helaas lees ik weinig over de kerk. Tot de laatste regel, ik citeer:

"Wij willen graag iets doen voor jullie. Het is wat ons betreft prima als dat iets is als het aanvegen van de straat. We hebben behoorlijk wat mankracht en u kunt gerust een beroep op ons doen."

Ik wil niet te negatief overkomen, maar ik vraag me af of er iemand naar de kerk komt om te vragen of de straat geveegd kan worden. Ook speelt hier weer het feit dat mensen naar de kerk moeten komen (het attractional model). De kerk gaat helaas niet de wijk in en start zelf een project of laat Jezus zien op een plek met veel onrust (incarnational model). Postitief is in ieder geval dat de kerk ergens nood ziet.
Dat is al weer een stap vooruit.

40 probleemwijken

Welke kerkelijke gemeenschap, welke zendingsorganisatie, welke christenen beginnen een nieuwe kerk in alle 40 probleemwijken die door minister Volgelaar op een lijst zijn gezet? Een unieke kans, omdat het onderzoek niet meer nodig is. Nood is helder.

Helaas hoor ik nog niets in de christelijke media.....

Amateur Theoloog

Ik wil je dit citaat niet onthouden. Het is van Henk Tennekes, ooit directeur van het KNMI en, het schijnt, bekend van het boek "Broeikasramp & Weerbericht":

Het was onvermijdelijk. Ik ben een dwarse amateur-theoloog geworden. Ja, we moeten grenzen accepteren, zowel in de wetenschap als in het geloof. Ik vind de mens een mislukkeling. Gezien ons gedrag zijn we de benaming "Kroon der Schepping" niet waard. Hoe gaan we om met de Schepping, met de kloof tussen arm en rijk? Waarom gaan onze baggeraars wel naar Dubai om daar idiote eilanden voor de superrijken neer te plempen, en niet naar Bangladesh om daar de arme mensen daar te helpen? Waarom hebben vooral christenen het zo laten afweten in het milieudebat?

Mjn tweede leven

Ik ben vandaag aan mijn tweede leven begonnen in de virtuele wereld. De EO zit inmiddels ook in Second Life, dus moet ik het ook maar eens proberen. Dus nu loopt Haije Barbosa ook rond in Second Life. Mocht je mij tegenkomen, knijp dan even een oogje dicht, want mijn electronische alter-ego loopt er een beetje bloot bij. 's Morgens mijn kleren in het echte leven aandoen gaat makkelijker dan mijnheer Barbosa in een spijkerboek te helpen.

Maar evengoed, de EO heeft er ook een postbus waar je brieven aan God kwijt kan. God is ook aanwezig in deze tweede dimensie die alleen via een beeldscherm te bereiken is. Het is een nieuw netwerk, naast Hyves, MSN, de blog of Skype. Mensen ontmoeten elkaar steeds meer in de binnenste van de computer via netwerken. Ik schreef vorig jaar een scriptie over dit fenomeen en het blijkt is een korte tijd steeds meer vorm te krijgen.